Kwalitatief Uitermate Teleurstellend

Daar lig je dan met je goeie gedrag. Ik voel me goed, niet ziek in elk geval. De perspectieven lijken goed en ik wacht op het moment dat de witte jas zegt dat ik naar huis mag. En vandaag kwam de witte jas dan langs. Ik mag nog niet naar huis. De waarden zijn nog niet goed genoeg. Ik wilde eerst de dokter en daarna mezelf iets aandoen. Kut! Andere woorden had ik even niet in m’n hoofd.

Bij chemotherapie wordt er een aanval gedaan op de bloedcellen. Deze therapie is bedoeld om de kankercellen in het bloed te vernietigen. Maar helaas is de therapie niet specifiek genoeg dus gaat alles wat er uit het beenmerg komt kapot. Mijn kinderen noemen dit de Chemo Kaspers.

Chemo Kasper is een medicijn cel die via het infuus samen met zijn vrienden de bloedbaan in gaat. Chemo Kasper is op de wereld om heel hard te rennen en alle kankercellen die hij tegenkomt kapot te rennen. Dit is waar Kasper voor op aarde is en hij wil niets liever. Hij staat te popelen om aan de slag te kunnen. Chemo Kasper heeft echter wel een handicap. Hij kan niet zo heel goed zien. Dit wordt opgelost met een brilletje. Maar doordat de beste jongen zo hard rent stuitert het brilletje alle kanten op en struikelt hij nog al eens. Hij raakt z’n brilletje kwijt en vervolgens beukt Chemo Kasper naast de kankercellen ook de andere cellen naar hun eind. Mijn dochters zijn trots op Chemo Kasper. Ik was dan ook blij dat ze live getuige konden zijn van het toedienen van de eerste chemokuur. Dit was een fel rood (magenta) zakje vloeistof die zo de centrale lijn in ging. “Kijk! Chemo Kasper gaat rennen!” riepen de meiden. Erg gaaf en mooi om dit samen mee te maken.

En Chemo Kasper heeft gerend in mijn lijf en heeft z’n werk gedaan. In m’n bloedwaarden is te zien dat er cellen kapot gemaakt zijn. Eigenlijk wist ik dat al wel omdat ik wel echt ziek geweest ben, maar ook de feiten uit het bloed laten zien dat Kasper gerend heeft. En nu doet het beenmerg nog niets. De waarden stijgen nog niet. Daar is het wachten nog op. Het beenmerg moet aangeslingerd worden om weer bloedcellen te maken. Ik leef nu op geleende cellen en oude cellen van een paar weken geleden; wellicht aangevuld met wat lichte stuiptrekkingen van mijn eigen beenmerg. Met name de witte cellen willen nog echt niet; 0,0 was de boodschap. Morgen (woensdag) wordt er opnieuw geprikt in de hoop dat de witte cellen aan het opkomen zijn. Donderdag krijg ik een beenmergpunctie. Dan is de vraag of het beenmerg leeg is (goed nieuws) of dat het beenmerg vol zit met Leukemie (slechter nieuws).

Vrijdag komt de uitslag van de punctie. Dan wordt bepaald hoe de komende tijd eruit gaat zien. Of ik mag naar huis om te herstellen voor de volgende kuur Chemo Kaspers. Een herhaling van mijn huidige kuur en de laatste voorbereiding op een stamceltransplantatietraject (3x woordwaarde). Als het beenmerg echter vol zit met kankercellen moet ik blijven in het ziekenhuis voor een acute start van de volgende kuur met andere medicatie. Het plan B wordt dan meteen in werking gezet. Ik mag dan nog niet naar huis maar wordt nog een aantal dagen kapot gemaakt… Is het nog te volgen? Voor mij nauwelijks. Laten we het erop houden dat Chemo Kasper een grote familie heeft waarbij de ooms en tantes allemaal een andere werkwijze hebben. Centraal in de werkwijze is dat ze allemaal een bril hebben die af kan vallen en nevenschade aanricht.

Ik ben vandaag aan het huilen. Ik huil omdat ik verwachtingen niet uitkomen en ik daarvan baal. Ik huil omdat ik naar buiten wil en dit nog niet kan. Ik huil omdat ik niet bij mijn meisjes aan tafel kan zitten en ik weet dat ze me missen. Ik huil omdat ik misschien dood ga. Ik huil omdat het ziekenhuis echt geen all inclusive hotel is. Ik huil omdat ik dat eigenlijk de afgelopen twee en een halve week nog niet écht gedaan heb. Nou, geloof mij. Vandaag wel.

Ik ga nog niet naar huis. De dokter vindt dat het nog niet kan en dat er eerst nog een paar dingen moeten gebeuren. Rationeel ben ik het met haar eens. Gevoelsmatig vind ik haar de stomste persoon op de hele wereld.. Nadat ik al mijn gevoel eruit heb gejankt mag ik haar wel weer. Schouders eronder. Als het helemaal geen zin zou hebben dan was ik al lang weer thuis geweest.