Homecoming

Normaalgesproken staat er een dag of twee voor een opname rond een galblaasoperatie. Bij mij duurde dat vier dagen. Eindelijk op donderdag kwam de duim omhoog van de verpleging. Ze hadden vernomen dat ik naar huis mocht omdat alles stabiel was. Dat was al nieuws an sich, want het was lang geleden dat iemand tegen mij had gezegd dat ik stabiel was. Maar ik had geleerd dat in het ziekenhuis een duim omhoog ook zomaar weer zou kunnen veranderen in een duim naar beneden als er iemand weer es iets had bedacht. Dus ik was gematigd optimistisch over mijn vertrek.

De chirurg die mijn galblaas van mij had afgenomen, Sjaak, kwam even buurten en de wonden inspecteren. Ik schrijf ‘wonden’ voor enig dramatisch effect, want eigenlijk stelt het weinig voor. Het zijn een paar lullige sneetjes in m’n buik waardoor de instrumenten naar binnen zijn gepropt. Het schijnt dus dat ze je buik volpompen met lucht zodat er meer ruimte komt om te werken. Het is het betere Dokter Bibberwerk. Sjaak had gesneden en gebibberd bij mij.

De afgelopen dagen had ik Sjaak al een paar keer ontmoet. Super aardige vent maar de ontmoetingen met Sjaak leverden toch wel weer extra spanning op bij mij. Sjaak had mij bij de eerste ontmoeting verteld dat ze iets waren kwijtgeraakt tijdens het dokter Bibber spelen.. als dat zou blijven zitten zou dat voor mij niet fijn zijn. Dus was het verstandig om op zoek te gaan naar het verloren voorwerp. Nadat dit gelukkig allemaal met een sisser afliep kwam Sjaak even in mijn wonden prikken met zijn pink om zo het vocht de ruimte te geven. Dit zou geen pijn doen… bij hem niet in elk geval, want ik hield er toch een sensatie aan over die verrekte veel leek op best wel veel pijn. De derde keer dat ik Sjaak ontmoete was ik voorbereid op een nieuwe pijnlijke verrassing. Bloeddruk omhoog, lijf aangespannen, hoge ademhaling en klaar voor het slechte nieuws. Dat kwam niet. Sjaak was tevreden. Ik mocht naar huis.

Ik hing nog aan het infuus dus er ging nog snel het een en ander aan medicatie mijn lijf in. Er werden uitdraaien gemaakt van de lijsten waarop stond welke medicatie ik had geslikt en zou moeten blijven slikken. Ik ben niet bang om te lezen, maar deze lijsten zijn werkelijk niet te volgen als het niet je dagelijkse werk is. Na ongeveer vijf keer uitleggen snapte ik hoe ik de papierwinkel moest lezen. Vervolgens kreeg ik pillen mee die bij het ziekenhuis anders de kliko in zouden gaan. Shocking wel om te zien hoeveel er weggegooid wordt… Ik kon meer dan een week vooruit met het geleverde afval.

Ik pakte mijn tas in en maakte mijzelf klaar om te vertrekken. Een rare gebeurtenis. Ik lag op de kamer met twee medepatiënten die nog lang niet klaar waren voor ontslag. Ik was blij om te mogen vertrekken maar durfde dat niet echt te uiten omdat dit best confronterend zou kunnen zijn voor de andere twee. Als het goed is zou ik hen niet meer ontmoeten de volgende keer als ik op deze afdeling zou komen. Dan zou het voor het ‘eggie’ zijn voor mij en zouden zij al thuis zijn voor hun herstel… Ze hadden nog een lange weg te gaan. Ik moest nog beginnen aan die weg en dit was nog maar de eerste kleine hobbel.

Klaar om te vertrekken; alles ingepakt. Lopen maar! Nou dat mocht dus niet. Tillen was niet de bedoeling. Er werd een taxi voor mij besteld. Ik werd door een meneer in een rolstoel naar de uitgang gebracht waar ik kon wachten op mijn vervoer. Ik vond het heerlijk om buiten te zijn. Frisse lucht! Uitlaatgassen!

Na een ritje in mijn eigen auto met een vriend als chauffeur kwam ik thuis. Olga had de omgeving van mijn stoel ingericht op een wijze dat mij niets te kort zou komen. Ik hoefde alleen maar neer te ploffen. Superlief! Vier dagen in het ziekenhuis had gevoeld als een eeuwigheid. Een goede trial voor de periode die er aan zou komen in 2021. Ook deze homecoming was slechts een trial.

De daarop volgende dagen verlopen soepel en doorgaands aangenaam. Ik merkte dat mijn lijf deed wat het zou moeten doen. De wonden heelden snel en de buikspieren deden vrij snel weer mee. Vandaag (zondag) kon ik zonder noemenswaardige pijn m’n bed uitstappen. Ik zou bijna een week pauze hebben voordat de achtbaan richting de stamceltransplantatie weer zou gaan rijden. Er staan een hele lading onderzoeken en checks op de rol….