18 November 2012

Het was een mooie zondag in Woudenberg. Het was koud en er hing al een tijdje sneeuw in de lucht. Het was nog niet gevallen maar volgens de berichten kwam het er aan. Olga en ik waren wat aan het rommelen in huis. Op zondag werd er gepoetst en opgeruimd. Ik voelde me thuis in het huis nadat we een paar jaren geleden waren verhuisd vanuit Utrecht. Het was een besluit dat we hadden genomen om een gezin te kunnen beginnen in een rustig dorp zonder de prikkels en gevaren van een grote stad. We waren per toeval in Woudenberg uitgekomen maar hadden er beiden geen spijt van. Olga was volop zwanger en alles ging goed. Ik was supertrots op Olga hoe zij de zwangerschap aan het volbrengen was. Daar waar ik zenuwachtig en gespannen was voor de toekomst was Olga de rust zelve. Verhalen van andere mannen die vertelden over moodswings en nachtelijke ritjes naar de McDrive had ik nog niet meegemaakt met Olga. Ik was een Formule 1 spel aan het doen op de playstation. Signapore, de race. Ik had deze race nog nooit gewonnen….

Olga kwam beneden met de melding dat ze wat bloed was verloren. Ze vroeg zich af of het slim was om de verloskundige even te bellen. Al sturend en racend murmelde ik dat het misschien verstandig was. Licht geirriteerd omdat ik foutjes maakte die mijn voorsprong deedt slinken…. Aan de andere kant gealarmeerd omdat Olga nooit zelf voorstelde om hulp te vragen als er iets mogelijk aan de hand was. “Waait wel weer over.” dacht ik. Ik had niet verder van de waarheid kunnen ziijn….de verloskundige wilde Olga toch even zien. We namen de pinpas mee en waren voornemens na het bezoek aan de verloskundige langs het frietkot te gaan en ons avondeten te nuttigen. En ik had deze race nog nooit gewonnen!

Aangekomen bij de verloskundige kwamen we in de – inmiddels voor mij bekende – achtbaan terecht. Er was iets niet in orde met de baby. Er zat een dipje in de hartslag en dit was aanleiding voor de verloskundige om Olga in te sturen naar het WKZ in Utrecht. Bizar was dit. Olga voelde zich prima en moest aannemen dat de kennis die de verloskundige over het welzijn van de baby had zou kloppen. In het Geboortecentrum kreeg Olga een kamer toegewezen en werd ze aan allerlei toeters en bellen gehangen om zo de baby goed in de gaten te kunnen houden. Ze kreeg medicatie om de bevalling tegen te houden; want deze was blijkbaar al op gang gekomen. Acht weken te vroeg… Artsen liepen in en uit en Olga werd slachtoffer van een onophoudelijke kermis van medische vragen en onderzoeken; alles om te voorkomen dat Isis te vroeg op de wereld zou komen. Ondertussen had ik honger. De het tripje naar het frietkot hadden we om duidelijke redenen moeten skippen. Dus ging ik op jacht naar voedsel waarmee ik de nacht zou kunnen doorkomen; en in het WKZ hebben ze tot op de dag van vandaag nog geen zich zelf respecterend frietkot.

Teruggekomen op de kamer werd Olga omringd door een heel leger aan artsen en assistenten waarbij de lead werd genomen door de arts die we ‘de rode schoentjes’ gingen noemen. We herkenden haar als ze de kamer binnenkwam omdat de schoenen opvielen onder het gordijn dat de deur van de kamer aan onze blik onttrok. De rode schoentjes heeft een fantastische job gedaan door aan het einde van de nacht in de vroege ochtend Isis op de wereld te halen. Op 19 november 2012 was ik ineens vader van een heel klein meisje die we de eerste weken vooral mochten bewonderen in haar eigen vitrine waarin zij ten toon werd gesteld op de intensive care van het Geboortecentrum van het WKZ. Ik was trots, emotioneel en in paniek. Deze race had ik nog nooit gewonnen! Maar deze race zouden we niet alleen hoeven af te leggen. We werden als kersverse ouders omringd door personeel van het WKZ dat ieder moment leek te weten wat ze deden en ons op het gemak te stellen. We waren een paar weken onderdeel van een machine die erop gericht was om het nieuwe leven van Isis op de rails te krijgen zonder dat ze schade zou oplopen vanwege haar vroeggeboorte. Nu, 8 jaar later, kan ik zeggen dat ze een goede race hebben gereden. Isis is een eigenwijs en prachtig meisje geworden die stap voor stap wordt voorbereid op het zelfstandig leven in een grote drukke wereld.

Niet zelden als ik Isis ’s avonds een kus kom geven voordat ik naar bed kijk ik naar haar zoals ze ligt te slapen. Ze ligt ontspannen te slapen en de wereld glijdt ongemerkt langs haar heen. Soms herken ik een blik of grimas op haar gezicht die lijkt op de eerste dagen dat ze in haar vitrine lag en ze ongestoord lag te groeien op het WKZ. Hoewel ik de eerste jaren een onzeker gevoel kreeg omdat ik niet wist hoe opvoeden werkte heb ik uiteindelijk meer vertrouwen ontwikkeld in mijn vaderschap.

Ik sta klaar op de grid van de komende race. Afgetraind en in mijn eigen monocoque van mijn eigen racewagen. Ik voel gezonde wedstrijdspanning voor dat wat komen gaat. Hoewel ik niet ga passen in een couveuse zal ik mijzelf wel enkele weken tot maanden moeten overgeven aan het team van het ziekenhuis die mij gaan begeleiden om zo veilig en ongeschonden mogelijk de eindstreep te bereiken. Ik ben er klaar voor, maar ik heb deze race nog nooit gewonnen!