Dokter Snuggles

Als je ziek bent dan is het denkbaar dat er op enig moment medicijnen nodig zijn. Als je een paar dagen met hoofdpijn rond loopt dan is het denkbaar dat je soms uit de medicijndoos een paracetamolletje pakt, misschien zelfs wel twee. Een medicijn is er op gericht om een klacht weg te nemen en/of te verlichten. Het doel van een medicijn is voorkomen dat er meer problemen ontstaan. Als dat niet lukt dan zou een medicijn lasten kunnen verlichten en comfort vergroten. Als ik een paar jaar geleden een paracetamol nam dan stelde niemand een vraag, althans niemand vroeg of het noodzakelijk was met de klachten die ik ervoer. Soms vroeg iemand bezorgd of het wel goed ging omdat ze zagen dat je een pilletje nam. Medicijnen zijn er om te helpen en haast een grondrecht voor iedereen.

In de loop der jaren is er, o.a. in de pers, veel aandacht geweest voor de rol van de pillen industrie en de prijzen die op de pillen worden geplakt. “De Verleiders” hebben er ooit een erg mooie theater voorstelling van gemaakt die shocking en hilarisch was om te zien. Ik heb daar zeker een mening over maar nu ik zelf ziek ben merk ik dat het me weinig meer kan schelen, zo lang ik maar krijg wat ik nodig heb om op de been te blijven. Daarnaast heb ik jaren lang m’n premie keurig betaald dus ik voel me niet (of, oké, nauwelijks) schuldig over mijn medicijnenconsumptie. Dus hier wil ik niet te veel bij stilstaan.

Ik heb de afgelopen maanden best veel goed nieuws gehad. Het beste nieuws is, natuurlijk, het voorlopige feit dat de leukemie zich koest houdt en niet meer te zien is in het beenmerg. Dat is toch waar de hele kruistocht voor is begonnen en dat doel is bereikt. Maar niet helemaal zonder slag of stoot. Nieuwe stamcellen in een ‘vreemd’ lijf zorgen voor allerlei problemen die allemaal in meer of mindere mate te maken hebben met het immuunsysteem van mijn lijf. Als de ene klacht over dreigt te gaan dient de volgende zich al aan. Hierover heb ik best al wel wat gedeeld. Veel van deze klachten worden aangepakt door het draaien aan de ‘pillenknop’. Bloedverdunners om klonten te voorkomen. Maagbeschermers om buikpijn te voorkomen. Pijnstilling tegen pijn en ga zo maar door. Veel van de klachten worden in het systeem geregistreerd en aansluitend rolt er een medicijn uit dat de klacht kan bestrijden. Regelmatig volgt er een ‘blauw scherm’ als het medicijn een vervelende combinatie is met een ander medicijn dat ik al gebruik. Mijn arts constateert dit meestal en attendeert de apotheek op deze verkeerde combinatie met het verzoek om te schuiven met de pillen om zo te zorgen dat ik, als patiënt, de pillen kan gebruiken om de klacht te verhelpen. En dat is waar pillen voor bedoeld zijn.

De apotheek. Vroeger kwam ik daar wel eens. Wat ik me vooral herinner is de geur van de ouderwetse apotheek. Het rook altijd wel lekker, vond ik, met een mysterieuze ondertoon. Achter de toonbank stond meestal een man in een witte jas. Achter hem een grote kastenwand waarin erg prijzige schoonheidsproducten werden aangeboden naast de zwangerschapstesten. Achter die kast, daar gebeurde het. Daar stonden de mensen in de witte jassen met de veiligheidsbrillen de bestellingen te maken. Poedertjes werden uit de la getrokken om vervolgens te verworden tot een pil of drankje. Ik haalde er wel eens een zalfje tegen voetschimmel en vertrok weer. De apotheek.

De apotheek is een essentiële schakel in de keten tussen patiënt en arts. De apotheker controleert de voorschriften van de arts aan de patiënt. Zo kan voorkomen worden dat een patiënt 3600 pijnstillers krijgt als er slechts 36 wordt bedoeld. De apotheker let goed op en stelt kritische vragen. De kritische vragen zijn, volgens de boekjes, gericht aan de arts. Soms aan de patiënt omdat ons stelsel niet alle witte pilletjes vergoed en de patiënt soms moet bijbetalen. Essentiëel voor het welbevinden van de patiënt die zich meestal toch al beroerd voelt. De boekjes zijn duidelijk over deze rol.

Mijn apotheek is diezelfde essentiële schakel. Ik heb zo’n waslijst aan medicijnen dat het aanpoten is voor de mensen van het bedrijf. Soms moet ik wel zes of zeven wijzigingen doormaken om van mijn klachten af te komen. Een andere bloedverdunner en andere pijnstilling omdat mijn mond er tegenwoordig een gewoonte van maakt om te exploderen in blaren als het in aanraking komt met voedsel. Dat is wel lastig omdat voedsel noodzakelijk is om, in the end, in leven te blijven. En zo moet er meer veranderen om dit 2.0 lijf weer op de rit te krijgen. Been there, bought the t-shirt inmiddels. Maar ook een ander t-shirt heb ik inmiddels gekocht al weet ik nog niet welke tekst ik er op zou willen hebben staan. Ik ben bezorgd dat het bedrijf waar ik in mijn woonplaats mee te maken heb een ander boekje heeft dan de rest van de nederlandse apothekers.

Ik ben op zoek naar een t-shirt waar een tekst of symbool op staat waarmee duidelijk wordt dat ik geen arts ben en slechts een patiënt die medicijnen nodig heeft. Ik wil niet langer in ‘gesprek’ om uit te leggen dat ik daadwerkelijk dure pillen nodig heb én bloedverdunners. Dat ik, op mijn leeftijd (en dit exotische lijf!), klachten heb die passen bij een 80 jarige man. Dat ik er van uit ga dat mijn arts er voor heeft gestudeerd en weet wat ze voorschrijft. Dat het mij werkelijk écht helemaal niets kan schelen hoe moeilijk het voor haar is en haar leverancier. Dat het mij mogelijk nóg minder kan schelen wat voor een kosten haar bedrijf moet maken om mijn exotische medicijn te verkrijgen. Ik wil krijgen waar ik recht op heb én wat ik nodig heb en hoe zij in haar vel zit boeit mij nagenoeg niets. Als iemand al weken slecht slaapt beschadigt de empathie en wordt er sneller gehuild. Ze kan écht de pot op en ik hoop voor haar dat haar urine een andere kleur heeft dan die van mij de afgelopen drie maanden! (Zo, dat is er dan maar uit).

Ik heb besloten. Dat t-shirt wordt waarschijnlijk niet begrepen dus ik neem een iets meer drastisch besluit. Het wordt tijd voor een andere apotheek. Ik moet dan vijf minuten autorijden. Maar ik hoop dat deze vijf minuten een kundige apotheker oplevert en heel veel frustratie wegneemt. De apotheker mag me bellen, dat is zeker. Maar ik wil dan vooral de mededeling horen dat mijn exotische medicijn geleverd is. Eerst ga ik in gesprek met de baas van mijn eigen lokale apotheker. Wellicht doet deze mij terugkeren op mijn besluit, maar eerst maar eens afwachten of mijn verzoek tot dit gesprek gehonoreerd wordt of dat dit te veel geld kost.